Dit is een tijdelijke pagina. Er wordt ondertussen gewerkt aan een nieuwe website.

Kerstavond

Een poging van mij om wat over mijn ervaringen met december-feestdagen te schrijven.
Eigenlijk zijn deze feestdagen niet anders dan andere dagen.
Ik ga niet naar familie en vrienden heb ik niet. Vroeger, toen ik nog niet helemaal zeker wist of ik een vorm van autisme had, zei ik altijd dat het te druk voor me was met zoveel mensen bij elkaar. Dat accepteerde mijn familie gewoon en het is altijd zo gebleven dat ik er niet bij hoef te zijn.
Zoveel mensen bij elkaar en al dat gepraat is teveel voor me, ik word helemaal dol druk in mijn hoofd. Het kost me waanzinnig veel energie en het duurt dagen eer ik weer rustig ben in lijf en hoofd. Dus dat doe ik niet meer.

Zodoende zit ik gezellig in mijn uppie samen met mijn hond en doen we wat we altijd doen: lange wandelingen maken in de natuur.
Ik snuif wel een beetje van de Kerstsfeer op aan de buitenkant.
‘s Avonds lopen we door de straten en kijk ik naar alle lichtjes in de tuinen en de huizen.
Meestal is er in de dagen voorafgaand aan Kerstmis wel een of ander mooi concert in een van de kerken hier en dan ga ik daar luisteren en geniet van de muziek. Allemaal dingen die makkelijk te doen zijn, zonder dat ik me met mensen moet bemoeien.
Een enkel jaar heb ik het wel moeilijker, vooral als de media telkens maar zegt dat Kerstmis een feest is van familie en je in kranten ineens verhalen leest over eenzame mensen.
Kerstmis schijn je niet gewoon alléén te mogen doorbrengen.
Ik wil niet telkens benadrukt worden met mijn eenzaamheid en al helemaal niet rond deze feestdagen. Lastig ook, de mensen die dan vragen wat je gaat doen met Kerstmis en al die mensen aan kassa’s die mij telkens toezeggen dat ik “prettige feestdagen” moet hebben.

Ik woon nu al weer een paar jaar alleen en kan dus doen wat ik wil, maar daarvoor heb ik op een woonboerderij gewoond met 3 andere mensen.
Veel vrienden van hen kwamen in december en begin januari op bezoek. Soms waren er 3 weken lang continu mensen over de vloer. Niemand wist dat ik een vorm van autisme had, ik kon het goed verbergen al was ik wel “raar” en meestal erg stil. Die 3 weken bracht ik dan meestal zoveel mogelijk gewoon in de stallen door, heerlijk bij de dieren.
Alleen bij de gezamenlijke maaltijden moest ik natuurlijk wel anderen aanwezig zijn. Dan zat ik verkrampt en stil aan het einde van de tafel.
Voor mij hoeven al die feestdagen niet. Ik houd niet van al die overdreven bombarie eromheen. En al die dingen die door anderen aan mij opgelegd worden.
Ik leef (het leven) zo simpel mogelijk, vanavond eet ik een bord pap!
En met Oud en Nieuw lig ik om 23.00u gewoon in bed!

Merel (pseudoniem), vrouw, 46 jaar, PDD-NOS.

Gerelateerde berichten