A- A A+

Algemeen

Ik ben een 45-jarige moedermanager met Asperger, ik heb twee puberzonen (met ASS) van 19 en 16 jaar, die de nodige aandacht vergen. Gelukkig zorgt mijn altijd geduldige en rustige man, een NT’er, voor de nodige stabiliteit in ons hectische huishouden van Jan Steen.
(NT=neuro-typical/ persoon zonder autisme)


Mijn hele leven ben ik op zoek naar een tandarts die aan mijn hooggespannen verwachtingen voldoet, maar iedere keer tref ik weer een foute tandarts. Inmiddels beschik ik over een ellenlange lijst met bezochte tandartsen, omdat het me maar niet lukt om een band op te bouwen en voldoende vertrouwen te krijgen.

In 2006 - toen ik ongeveer 48 jaar oud was - is de diagnose "autisme" gesteld, na een uitgebreid onderzoek, gedurende meerdere dagen. Een psychiatrisch verpleegkundige (GGZ), heeft mij daaraan laten deelnemen.

Vroeger vonden mijn ouders mij dusdanig "moeilijk", dat ik verzocht werd een ander onderkomen te zoeken. Ik heb mezelf enorm vaak onbegrepen gevoeld, hetgeen zeer pijnlijk was. Nog altijd merk ik, hoe schrikachtig ik ben voor veel - voornamelijk onverwachte - dingen; dan moet men denken aan (harde) geluiden, door kinderen, voertuigen, werkzaamheden, telefoongerinkel, een voordeurbel enz.

Ik kan ook slecht tegen verwachtingen, welke (geheel) anders verlopen of teleurstellen. Contacten, die ik - op onverklaarbare wijze - zomaar ineens moet ontberen, enz.

Gelukkig is het niet alleen maar kommer en kwel. Graag wil ik een soort ode brengen aan de dames van "mijn Orbis-team" Na zo'n 15 maanden afzien in een woongroep van een andere organisatie mag ik momenteel al zeker zo lang genieten van de geboden hulp, door goedaardige (en vaak empathische) medewerksters van die Sittardse zorgketen! Ze zijn niet alleen een stuk aardiger, ze hebben hier ook veel kennis van autisme. 
Alhoewel ik eens het ongeluk had, in de clinch te geraken met die bewuste dames (door toedoen van een kapotte halsketting), mag ik me toch èrg gelukkig prijzen, dat ik me omringd weet met hun vriendelijke omgang & veelvuldige (toffe) gestes! Ik hoop maar, dat mijn persoontje zulks - enigszins - verdiend heeft... 't Is ècht een aanrader, m.i., heil te zoeken bij deze genoemde zorginstelling, "Orbis": bis-bis-bis!

Dit is een ervaringsverhaal van J.M.

Ik heb nog niet zolang de diagnose autistische stoornis. Het is voor mij altijd wel lastig om ergens voor het eerst binnen te komen. Misschien nog lastiger dan voor mensen die geen autisme hebben. Niet zozeer andere mensen ontmoeten die je nog niet kent, maar veel meer: Hoe moet ik mij gedragen en hoe is de sfeer. Het klinkt raar, maar ik heb juist dat ik het interessant vind om nieuwe mensen te ontmoeten. Dus echt verlegen kan je mij niet noemen. Zeker mensen die iedereen ongeacht wie je bent te respecteren. Vinden ze me niet raar, omdat ik vaak anders en of trager reageer op situaties en informatie dan mensen die geen vorm van Autisme hebben.  Ook kan mijn reactie anders overkomen van wat ik bedoel. Niet zozeer onvriendelijk, maar meer van alsof het lijkt dat ik het niet begrijpt. Ook word je niet altijd serieus genomen of voor vol aangezien. Dus ik heb het ook als ik een groep bekenden ben die ik al jaren ken.

Ik ben een 45-jarige moedermanager met Asperger, ik heb twee puberzonen (met ASS) van 19 en 16 jaar, die de nodige aandacht vergen. Gelukkig zorgt mijn altijd geduldige en rustige man, een NT’er,  voor de nodige stabiliteit in ons hectische huishouden van Jan Steen .

(NT=neuro-typical/ persoon zonder autisme)

De opticien.

De laatste tijd valt het me op dat ik in de supermarkt de etiketten nauwelijks meer kan lezen. Als gezondheidsfreak ben ik een fanatiek lezer van etiketten op producten. Ieder product bestudeer ik vol overgave om te kijken of een product niet te veel E-stoffen bevat en ook niet onbelangrijk, of er niet te veel calorieën inzitten.

Ook valt het me op dat ik ’s avonds geen boek of krant meer fatsoenlijk kan lezen. Als brildraagster komt op een gegeven moment een fase in je leven dat je niet alleen bijziend bent, maar ook verziend en dus een multifocale bril nodig hebt.

Dus er zat niets anders op dan een bezoekje te brengen aan mijn opticien. Na diverse oogmetingen vroeg ik aan de opticien uit welke monturen ik eventueel kon kiezen. Dit bleek nog niet zo eenvoudig te zijn. Ten eerste staan mijn ogen vrij dicht bij elkaar, een foutje van de natuur, waardoor heel veel monturen niet voor mij geschikt zijn. Bovendien heb ik een klein hoofd, zodat de kindercollectie eigenlijk beter bij mij past.

De telefoon is zo’n makkelijk apparaat. Als je contact wilt, dan bel je gewoon even. Alleen voor mij was de telefoon een instrument, dat al wat met communiceren te maken had nog erger maakte. Behalve dat ik al niet wist wie de ander was, die opbelde, wist ik ook nog niet wat hij zou gaan vragen, laat staan dat ik wist wat ik dan moest zeggen. Dit idee nam zulke grote proporties aan, dat ik de telefoon absoluut niet aannam. Niet als kind, maar ook niet later toen ik ging werken. Hoe ik het voor elkaar kreeg wist ik niet, maar als de telefoon ging, moest ik altijd net ergens anders zijn. En het gekke was, het werd nog geaccepteerd ook, zo dacht ik. Ik werkte op een bibliotheek, een openbare dienst waar vele klanten belden, maar mij kregen ze dus nooit aan de lijn. Eenmaal getrouwd, wist ik het ook zo te draaien dat ik of niet zelf belde of de andere partij liet terugbellen en natuurlijk nam ik die telefoon dan nooit op. In de loop der jaren, naarmate ik toch steviger werd, heb ik in ieder geval geleerd om, zij het goed voorbereid, zelf te bellen. En ook neem ik de telefoon nu wel op. Dit nadat ik mezelf heb kunnen overschrijven*dat er geen fout antwoord bestaat, dat ik kan en mag vragen aan de ander, en dat ik bedenktijd mag vragen. Van harte gaat het nog steeds niet. Geregeld voel ik nu de overwinningsroes dat ik het nu toch maar doe.

Liesbeth

  • Overschrijven =vanuit de NLP; oud ongewenst gedrag vervangen door gewenst gedrag