Vereniging PAS Nederland

  • Vergroot letter grootte
  • Standaard letter grootte
  • Verklein letter grootte

Ervaringsverhaal: Multitasken op het werk

Print PDF
Na lang zoeken via de WSW (Wet Sociale Werkvoorziening) naar geschikt werk, kwam ik via een re-integratietraject bij een callcenter te werken voor de Regiotaxi Gelderland.
Ik heb tot en met eind 2010, administratieve werkzaamheden gedaan op mbo+- niveau. Helaas is dit werk wegens reorganisaties opgeheven. Daarna heb ik bij een groenvoorziening als schoffelaarster gewerkt en later bij een distributiecentrum van schoenen in het magazijn. Daar sjouwde ik alleen maar met schoenen. Beide banen waren niets voor mij. Na het werk in de groenvoorziening ben ik ruim een jaar thuis geweest, op anderhalve week na bij dat schoenendistributiecentrum.

Bij het callcenter gingen de afzonderlijke taken heel goed, als ik ze op mijn eigen tempo kon doen. Het systeem waarmee ik werkte, had ik redelijk snel door.
Wel had ik er moeite mee om me te houden aan het vaste protocol voor de telefonistes. Niet omdat ik niet wilde of het er niet mee eens was. Want ik was het er eigenlijk wel mee eens dat men een vast protocol moet aanhouden. De gesprekken werden ook opgenomen voor het geval er eens problemen waren met het vervoer van de mensen. Ik heb thuis geoefend om dit protocol aan te leren. Ik merkte dat ik ook een langzamere leerling was op dit gebied.

Op een gegeven moment moest ik leren om meerdere dingen tegelijk te doen. Nou, dat ging helaas niet goed. Ook na lang oefenen was ik veel te onzeker. Ik hakkelde teveel en bleef te veel ehhh zeggen. Hierdoor raakte ik mijn concentratie kwijt en had moeite om alles goed te lezen. Het stotteren wat ik als kind veel heb gedaan, kwam weer boven. Ook kon ik de mensen die een rit aanvroegen vaak moeilijk verstaan, waardoor ik soms zaken niet snel genoeg kon oppikken.

Er zaten meer telefonistes in dezelfde ruimte. Ik kreeg ook teveel prikkels door de telefoongesprekken van mijn collegae, waardoor ik dingen niet direct correct kon uitvoeren. Soms moest men harder praten, omdat degene die ze aan de telefoon hadden niet kon verstaan wat er verteld werd. De telefoon ging constant door, niemand had een moment rust.

Ik had ook moeite met de snelheid waarmee je moest werken. Al met al begreep ik mijn taak heel goed, toch liep ik tegen allerlei dingen aan.
Al met al vergt het veel geestelijke energie. Hierdoor ging ook het inwerken de eerste weken al moeilijk. Ook omdat degene die mij inwerkte, de cheffin, steeds even weg moest om een collega te hulp te schieten. Zij hadden trouwens hele terechte vragen.

Helaas raakte ik het overzicht in mijn werk kwijt en zijn we in de derde week van de inwerkperiode gestopt. Ik had eerder al aangegeven, dat ik het wel leuk vond, maar erg intensief, waardoor ik merkte dat ik mijn concentratie regelmatig verloor. 20 uur in de week zou sowieso het maximum geweest zijn, misschien zou dat zelfs nog teveel geweest zijn voor mij. Tot en met de proeftelefoongesprekken ging het iedere keer beter. Maar toen ik echte gesprekken moest gaan voeren, lukte het niet meer. Ik moest teveel taken tegelijk doen, waardoor ik het overzicht verloor.

Ik ben nu weer thuis en het zal moeilijk zijn om echt geschikt werk te krijgen. Hierbij heb ik ook een enorme angst ontwikkeld of ik wel nieuwe dingen kan aanleren of zelfs weer oude dingen op kan pakken. Dingen waar ik eerder heel goed in was. Ik heb zelfs kalmeringstabletten via de huisarts moeten halen. Het heeft mij tot nu toe niet echt geholpen tegen mijn angsten, maar ik werd er wel direct een beetje duf van. Dit al na 2 tabletjes.

Nu vraag ik mij af hoe mijn toekomst eruit komt te zien, zeker met deze crisis. Ik zou best als ervaringswerker aan de gang willen gaan, of in een andere baan waar ik geschikt voor ben. Ik doe een beetje ervaringswerk vanuit mijn eigen ervaring uit de GGZ en vanuit hoe ik de maatschappij beleef. Verder ben ik ook vrijwilligster bij een kinderboerderij, waar ik schik heb met de beesten.

Waar zou ik mijn kwaliteiten beroepsmatig in kunnen zetten? Ik heb deze vraag gesteld bij mijn werkcoach van het werkvoorzieningsbedrijf waar ik mijn dienstverband heb. Ze zal haar best doen. En zowel ik als zijzelf hebben nu nog meer geleerd over wat ik niet kan.

Maar toch; mijn angsten zijn door deze zoveelste teleurstelling alleen maar gegroeid, terwijl ik me door onder andere het weer mogen werken beter begon te voelen. Dit altijd wel met in mijn achterhoofd de gedachte dat als iets tegenzit, je weer aan de kant komt te staan. Dit is dus gebeurd, omdat ik niet kan multitasken zoals veel mensen met autisme. Hierover wil ik gaan overleggen met mijn behandelaar(s) bij de GGZ en andere vertrouwenspersonen in mijn omgeving: hoe nu verder?

De auteur is een vrouw met een vorm van autisme.